Niddabbeilles Blog

26Jul/13Off

De kerstman

Bij Nid d'Abeilles heeft de zomer zich stevig in het zadel gezet.  Al weken hebben we hier temperaturen van rond de 35° en dat is warm....te warm soms. Gelukkig hebben we nu een airco in onze nieuwe keuken en kunnen we het hier nog binnen de perken houden.  Voor de gasten is dat wat moeilijker.  Daar moeten de nachten voor wat verkoeling zorgen en de luiken en gordijnen de hitte overdag wat buiten houden.  Maar niet geklaagd, we zijn hier voor het goede weer hé?  Sinds half april hebben we hier dan ook continu gasten en bezoekers en is het een drukke maar leuke bedoening.De natuur is in alles een beetje achter en daardoor bloeide de brem in juni en de  lavendel pas nu in plaats van half juni.lavandelmontclus

Druk is het deze dagen ook in Bagnols.  We keken vorige week verbaasd op toen we de kerstman op het rondpunt zagen.  In de wintermaanden staat hij daar altijd te pronken maar 's zomers staat het rondpunt meestal in het teken van de "Tour de France" met enkele mooie koersfietsexemplaren .  Wat blijkt nu?  De kerstman heeft aan de achterkant een rasta kapsel gekregen en moet nu doorgaan voor een echte reggae-fan.  In Bagnols gaat deze week het grootste reggae - festival van Frankrijk door.  Vanuit alle hoeken van de wereld stromen de jongelui toe.  Geweldig vind ik het.  Rasta-kapsels, gebruinde bovenlijven (mét six-pack), kaki shorts en sandalen. Wat sjaaltjes en wat doekjes in de nek of op het hoofd en een smile als een halve maan.  Heel vredig is het allemaal. De campings staan vol met omgebouwde deux-chevauxtjes en busjes uit de jaren stillekes waar ze kunnen slapen en hun potje kunnen koken.  De Cèze is de enige bron van afkoeling in de stad en die zit dan ook eivol.  Het lijkt de Ganges wel op een zondag!

In Barjac is het al Vlaams wat de klok slaat.  Hoe de Vlaming de weg naar dit boerengat heeft gevonden is mij een raadsel maar ze zijn er wel.  Gemiddeld twee  van de tien nummerplaten zijn nog Frans.  De rest kleurt hier rood-wit!  Ik ben dus zeker niet de enige, die het hier leuk vind.

Filed under: Public Comments Off
23Jun/13Off

Charter

Net op het moment dat de zomer begint,  gaat Montclus de geschiedenis in als "plus beau village de France".   Een titel, die eerder al Aiguèze en La-Roque-sur-Cèze te beurt viel.  Het triumviraat is nu compleet.  Een mooie opsteker voor het toerisme in de buurt.  Alles begon met een officiële uitnodiging van het gemeentebestuur om aanwezig te zijn bij het ondertekenen van de Charter en de bijhorende toespraken en de receptie nadien natuurlijk.  Het hele dorp was er en de sfeer was gezellig.  Een jazz-bandje uit Montpellier speelde schitterende deuntjes en iedereen was vrolijk.  De toespraak van de voorzitter van het toerisme in de Gard was leuk en gevat.  Dan kreeg de voorzitter van "plus beaux villages de France" het woord.  Als we gekund hadden, hadden we dat weer afgepakt, dat woord !  Vreselijk was het.  Een monotoon betoog van duizenden woorden zonder inhoud .  Niet één mens dat er zijn aandacht bij kon houden.  De burgemeester moest geeuwen, de dokteres van het dorp ging prompt neerzitten en stak een sigaartje op en een zacht geroezemoes begon de preek te overstijgen.  Alle ogen waren op de gekoelde flessen en heerlijke hapjes gericht. Onze eigenste burgemeester wist met enkele leuke zinnen, de aandacht weer bij het gebeuren te halen.  Proost!!Charter 1Charter 2charter 3charter 4charter 5

Filed under: Public Comments Off
9Jun/13Off

La Montclusienne

Neen, neen, dit is niet het nieuwe volkslied van Montclus maar de naam van de vereniging van de jagers. Vandaag stonden ze even in het middelpunt van de belangstelling.  Ieder jaar, begin juni ,organiseert het dorp "la journée de l' environment ". Hierbij verzamelen de meeste inwoners zich om 8.30 uur op het marktplein. Iedereen krijgt een T-shirt,  een paar werkhandschoenen en een grote vuilzak. De bedoeling is dat het hele dorp, alsook de wegen en bossen bevrijd worden van zwerfvuil, autobanden, dozen en andere troep. De sfeer zit er in en iedereen (behalve ik want ik moet hier ontbijten klaar maken...) doet mee.  De jagers trakteren dan met een heus middagmenu op het dorpsplein.  Daar staat een reuzengroot spit, waaraan reeds vroeg in de morgen twee everzwijnen flink worden gebakken. Omdat Daniel's I-pad een geweldige app heeft met de weersvoorspellingen,  wordt er even gekeken wat het gaat geven vanmiddag.  We krijgen regen om 13.30 uur!  Dat is sûr et certain!  Potverdorie, hoe kan dat nu?  Maar met zijn status van alwetende Belg, wordt hij geloofd en de tafels worden in allerijl naar de Cave Coöperative gebracht.  Daar kunnen we tenminste droog zitten om te eten. Met vereende krachten is de klus gauw geklaard. De apero vloeit rijkelijk en als het voorgerecht wordt geserveerd gaan de kruiken wijn mee aan tafel. zaterdag1zaterdag2zaterdag3Het is lang wachten op het vlees want ze zijn met hun everzwijnen ergens anders naar toe gereden. Blijkbaar hadden de jagers ook al flink gedronken tijdens het bakken...of was het gewoon de voorspelde regen, die hen het verkeerde pad had opgestuurd?   Om 14 uur komen ze met veel getoeter en onder luid applaus toch aan in de cave.  Deskundig worden de beestjes in stukken gesneden en over de borden verdeeld. Met wat boontjes en een soufflé van champignons , een ware delicatesse. zaterdag4zaterdag5zaterdag6Spijtig van de regen maar de Montclusiens hebben weer wat meer samenhorigheid en het dorp is weer netjes.  Nu is het uitkijken naar het volgende evenement, op 21 juni.  Dan wordt Montclus één van de "plus beaux villages de France" en dat wordt met luister gevierd!!

Filed under: Public Comments Off
16May/13Off

gestart

Terwijl het in België blijft regenen, houden wij hier ook met argusogen de "Meteo" in de gaten.  Het is in 2013 absoluut geen mooie lente geweest en de zomer komt ook maar schoorvoetend te voorschijn.  De zon heeft al flink haar best gedaan maar ze moet het nog te vaak afleggen tegen de wolken en de regen.  Het grote nadeel is dat de tuin niet meer te temmen is.  Alles (en dan vooral het onkruid) schiet als raketten uit de grond. Daniel kan het niet bijhouden met de bosmaaier. Anderzijds zijn er de bloemen en de planten, die heel veel kleur geven aan ons terrein. De Irissen hebben al jaren niet meer zo mooi gestaan.irissen
.  Al sinds begin mei, hebben de gasten de weg naar Nid d'Abeilles weer gevonden en heb ik weer de ontbijtroutine onder de knieën . Ontbijten kan nu in de veranda en daar kan de eventuele regen niemand meer deren. met de deuren open, zitten we toch gewoon buiten.ontbijt1ontbijt2ontbijt3

Het zwembad werd al enkele keren goed gebruikt (temperaturen al boven de 20°) door de gasten maar gek genoeg vinden ook kikkers, padden en muizen de weg naar het blauwe water...Ze  voelen zich blijkbaar allemaal goed bij ons?

De kamers zijn dezelfde gebleven (die krijgen volgend jaar een facelift) maar de gevels en de luiken hebben zich al moeten aanpassen aan mijn voorkeur voor natuurlijke kleuren.  Het hevig blauw moest wijken voor zacht grijs en de vieze gevel is weer netjes in "ton pierre" gezet.kleur
Dit weekend opent de ginguette (Frigoulet) zijn deuren en kan de echte toeristen-zomer beginnen!

Wees allemaal welkom hier!

Filed under: Public Comments Off
15Apr/13Off

Van nachtmerrie naar droom.

Soms is halfweg toch niet de helft van de weg.  Dat is nog maar eens gebleken.  Een goede planning en  duidelijke afspraken vormen bij elke zakelijke deal de sleutelpunten.  Daniel geeft deze dagen cursussen rond "change-management" en heeft hier thuis ferm bewijsmateriaal verzameld.  Alles liep goed en volgens datum tot de levering van de meubels enkele dagen te vroeg (jawel waar zullen we het schrijven?) gebeurde.  Dat is zoals je in een vorig verslagje kon lezen, met de nodige extra werken netjes opgelost. De plaatsing zou zo'n twee dagen duren, maximum drie in het slechtste geval. We waren er klaar voor .  Het vervelende was dat wij die dagen niks konden doen. We zouden alleen maar in de weg lopen en de plaatser uit zijn concentratie halen.  Veel moeite was er voor dat laatste niet nodig. ADHD, we kennen en herkennen het van verre en van dichtbij.  Eén jonge man, van goeie wil en met kennis van zaken moest de klus klaren.  Toen na welgeteld twee volle dagen er al één element op zijn plaats stond, werd onze angst groter. Nog een extra dag om de vaatwasser "in positie" te krijgen. Twee millimeter naar links? "Tsjak", één milimeter naar rechts "Tsjak". Oeps de loodgieter bellen want de aansluiting staat enkele millimeters uit het verband...  Na vier dagen was het besef duidelijk.  Dit halen we niet voor Pasen.  Dit halen we ook niet voor 7 april. Onze zenuwen en die van de architect stonden gespannen.  Ontslaan is geen optie.  Harder werken wel.  Dat deed de man met héél veel plezier. Om 7 uur 's morgens was hij al hier, fluitend en steeds maar "Tsjak" zeggend als hij een moeilijke berekening weer tot een goed einde had gebracht . Vaak ging hij maar om 22 uur naar huis terug.  Eén keer werd het zelfs 02 uur in de ochtend!! Echt waar.  Iets meer dan twee weken van 16 uur per dag (min de ontelbare rookpauzes!!!) was de keuken een feit. Nu kon voor ons het grote werk beginnen. Plamuren, schilderen, opnieuw plamuren en weer schilderen, tientallen kartonnen dozen leegmaken en voor alles een nieuwe plek zoeken om dan tot de ontdekking te komen dat de nieuwe ruimte zalig groot en ruim is maar ik minder opbergruimte heb dan tevoren ...  Binnenkort is het "vide grenier" en ik zal er bij zijn!

keuken1keuken2keuken3keuken4

Intussen krijgen de luiken buiten een nieuwe kleur want het felle provencaalse blauw past nu echt niet meer bij mijn naturelle look.....

Laat de zomer nu maar beginnen!

Filed under: Public Comments Off
27Mar/13Off

Arbeid adelt.

Als je na Drie weken "halfweg" bent, zouden we na zes weken toch wel in een schitterende keuken moeten kunnen ontbijten, hé?  Mais la France c'est la France en voor een opsomming van alle problemen, zou mijn schrijfruimte véél te klein zijn.  Stress en zenuwen te baas blijven is een dagelijkse opdracht.  Ik ben er echt in getraind.  De wetenschap dat er niets kan veranderd worden helpt een klein beetje.Het woord "respect" staat niet in het woordenboek hier. We smijten alles maar in de tuin, maken een vuurtje op het énige stukje gazon en smijten resten cement en kalk maar gewoon op de grond, buiten weliswaar.  Elke gezonde Belg zou hier zot worden maar ik houd me in.....en ruim op....opritIn de planning zouden de bezettingswerken en het vloeren gebeuren in de tweede week van april, zodat de levering en plaatsing kon gebeuren op 23, 25 en 26 maart. Naar mijn gevoel zijn we die datum al weer voorbij en als ik in de grote lege ruimte kijk, zie ik alleen maar leegte. In mijn living daarentegen staan 60 colli's te wachten op plaatsing en buiten is het een grote troep.

livingAl meer dan een week staan ze daar.  Geen tafel of stoel meer om op te zitten, geen kast waar ik nog bij kan.  Kamperen is heerlijk?!?!  Maar er zijn beloftes gemaakt. Vandaag gaan ze aan de slag.  Eén enkele pipo gaat die hele keuken in elkaar zetten op twee dagen tijd.  Hij is inderdaad om 9 uur gearriveerd en heeft dan zo'n twee uur op de schema's zitten kijken met een sigaretje in de mondhoek.  Death-line? Nooit van gehoord.  Pasen?  Ach er komen nog zoveel dagen... Het is nu middag en er is al één en ander uitgepakt.

keuken

Het werk kan dus beginnen.

Intussen heeft de lente dan toch schoorvoetend zijn intrede gedaan en is de zon van de partij, de vogeltjes zingen en de bloemekes bloeien.  De grote helling voor het huis is helemaal schoongemaakt, waardoor we niet alleen ons schitterende uitzicht op Montclus hebben herwonnen maar ook weer van ver zelf gespot kunnen worden. tuin Een gevel in "ton pierre" met een koppel cipressen ervoor.  Dat zijn wij.  Je kan ons ook weer vlot bereiken want de gemeente heeft de chemin des Costes aangepakt en netjes opgekuist.  Het vervallen muurtje in oude steen, werd volledig weggehaald en de grond afgegraven, zodat het nu een bredere weg is met een propere helling. Ook hier zit een verhaal aan vast maar das voor een andere keer als ik nog eens veel tijd heb.  Hoewel de officiële opening hier op 7 april is, hopen we met Pasen al een deel van onze zorgen te kunnen wegspoelen met een kopje koffie in de nieuwe keuken van Nid d'Abeilles.

Filed under: Public Comments Off
11Mar/13Off

Halfweg

We zijn intussen alweer enkele weken verder en stof en puin maken nog steeds deel uit van ons bestaan.  We zijn het kamperen al gewend en ook afwassen, met twee emmers op de grond, heb ik al aardig "onder de knie" (letterlijk dan).  Onze lieve vrienden maken om beurten een heerlijke maaltijd en ik vraag me zelfs af of ik de luxe van een splinternieuwe keuken nog wel nodig heb???draden

draden2

Opa was een weekje hier en heeft zich met toewijding en ervaring aan de elektriciteit gewaagd.  In België is een muur een muur en een gat een gat maar hier gelden andere regels.  Je boort een gat en je komt meteen in een holle ruimte terecht.  Een sleuf wordt zo algauw een enorme holte en het materiaal blijft dus ook niet op zijn plaats. Er kwam heel wat knoei- en puzzelwerk aan te pas om de draden en de bakjes op hun juiste plaats te krijgen.   Ere wie ere toekomt; opa heeft het gefixt en nog wel perfect ook!!   Tot voor enkele dagen liep dus alles volgens plan maar vandaag waren de zenuwen toch wel lichtjes gespannen. Deze voormiddag zou de loodgieter een "clim" komen plaatsen.  Dat is een toestel dat in koude winterdagen warme en tijdens de zomermaanden frisse lucht binnen blaast.  Het zijn die levensnoodzakelijke dingen, die het leven in het Zuiden wat aangenamer moeten maken maar helemaal niet passen in onze ideeën over schoonheid en soberheid.  Een lelijk ding tegen de muur binnen en op de koop toe zo'n verschrikkelijke bak voor de koeling ergens aan uwe gevel. Ze hebben het hier allemaal, de huizen, een koelingsbak voor de airco en een schotelantenne voor je TV.  Er wordt uren gediscuteerd over de plek van het ene en het andere en ja, we moeten compromissen sluiten. De bak komt op het dak (ergens onzichtbaar, hoop ik) en de clim rechts van het nog te steken raam. Wait and see.

Momenteel worden de muren verder afgewerkt .  Ik had gedroomd van mooi bezette muren maren het zullen veeleer bijgewerkte gaten worden.  De schilder van dienst (ikke dus) zal er nog een ferme klus bij krijgen. Het vloeren wordt uitgesteld naar volgende week want morgen gaat de voordeur er uit en komt er een raam in.  De zwaar gehavende muur aan de kant van de veranda zal ook nog een plaasterlaag krijgen om alle gaten onder te stoppen.  Het lijstje van onvoorziene kosten wordt alsmaar langer....

Eind volgende week wordt de keuken geplaatst en is er een nieuwe update.  Wij werken intussen naarstig verder....

Filed under: Public Comments Off
24Feb/13Off

Geen weg terug

Veranda: check!  Nieuwe ramen boven: check!  De volgende uitdaging is onze nieuwe keuken. Al meer dan een jaar zijn we bezig geweest met het verzamelen van ideeën en het zoeken van de juiste opstelling. Ons keukentje was écht te klein om er samen in te koken en gastentafels te verzorgen voor 10 personen. Er werd een bureau ingeschakeld om alles uit te tekenen en te coördineren.  Eind december hebben we ons fiat gegeven en eind maart moet alles achter de rug zijn. Besloten werd de werken aan te vatten na de krokusvakantie want die was gereserveerd voor mijn kleine schatten.  Een weekje bij mamie in de Provence, daar hadden we met zen allen naar uitgekeken. Met pijn in mijn hart heb ik op zondag weer afscheid van hen genomen .oude keuken1oude keuken2

Mijn oude keukentje, dat al eerder een facelift had gekregen is verkocht via "le bon coin".  Kandidaten bij de vleet maar een jong koppel uit St Rémi-en -Provence was zo enthousiast, dat de beslissing gemakkelijk was. Zaterdag 23 februari was D-Day. Met een kleine vrachtwagen én aanhangwagen kwamen twee vrienden hier de klus klaren. Het weze duidelijk dat het afbreken ten laste van de kopers was.  Ik had me al een hele week bezig gehouden met het verwerken van de inhoud van de kasten. Geen sinecure want een mens verzamelt wat in zijn leven.  Verschillende dozen en vuilzakken hebben dan ook hun weg gevonden naar de dechetterie en vervallen producten werden de vuilbak ingekieperd. In de living werd een tijdelijk hulpkeukentje ingericht, zodat we ons kunnen behelpen . We hebben er een kleine koelkast, microgolf, en een kookplaat met twee pitjes. Gelukkig zijn we broodliefhebbers ... Voor een warme maaltijd af en toe kunnen we rekenen op de hulp van onze vrienden of een driegangen menu in de Galantine voor amper 12 euro.  We zullen niet van honger omkomen.hulpkeuken

Het uitbreken ging niet zonder slag of stoot. Onder de kasten stonden plintjes maar de keukenelementen zaten nog eens 20 cm onder de grond. De tegels waren er duidelijk later rondgezet. De oude kasten waren gemaakt van een zware tropische houtsoort en dus zwaar, heel zwaar.... maar gelukkig is alles buiten geraakt zonder grote ongelukken.keuken1keuken2

De volgende stap is het uitbreken van twee binnenmuren. Vandaag moet dus alles afgeplakt worden want dat gaat veel stof meebrengen. Alle leidingen, die nu verstopt zaten of duidelijk zichtbaar op het plafond, moeten verlegd worden. Daarna worden de nieuwe elektriciteitsleidingen volgens plan ingeslepen en de muren gestuukt . In een laatste fase wordt de vloer gelegd in de vorm van nieuwe grote tegels.  Als dat allemaal klaar is, gaan we er even tussen uit (Paris here we come) om alles te laten drogen. De nieuwe keuken zal dan eind maar worden geïnstalleerd. Dit worden vast moeilijke maar erg boeiende weken en alleen het beeld van het eindresultaat houd me recht.  Nog even dromen dus en puin ruimen.....

Filed under: Public Comments Off
31Jan/13Off

L’étoile de Bessège

Twee blogjes in één week, dat is nieuw.  Het wil alvast zeggen dat er wat te beleven valt in Montclus. Mijn facebook vrienden weten al dat de natuur hier helemaal in de war is en ons gisteren zomaar eventjes 35° (in het zonnetje wel te verstaan) heeft gegeven.  Een bijzonder aangename ervaring na het koude winterweer. De deuren open want buiten was het veel warmer dan binnen en de truien even uit.  Dit zomerweertje duurt nog tot het einde van de week en dan zullen spijtig genoeg de temperaturen weer wat zakken.  De winter is natuurlijk nog niet voorbij en zou zich best nog wel eens van een heel andere kant kunnen laten zien.  Het zachte weer is wel een extra troef voor de wielrenners, die hier deelnemen aan l'étoile de Bessège, de eerste grote klassieker van het jaar.  Nadat de eerste rit gisteren alvast door een Belg werd gewonnen, moesten de jongens vandaag hier bij ons voorbij.  Een rit van 157 km van Nîmes tot Les Fumades, over Goudargues en Barjac.  Ze zouden rond 14.10 uur hier voorbij komen en daarom stond ik met de camera al klaar. koers1Zo was ik meteen getuige van wat wel op een onverbloemde arrestatie leek!  Een jeep, die hier bij ons langs het weggetje (te klein om een nadar te plaatsen) de straat opkwam, werd meteen door een hele horde motards van de weg gehaald.  De sukkelaar had geen idee van wat hij hier teweeg bracht. Hij moest even bekomen en het duurde dan ook een hele tijd voor hij zijn auto terug in versnelling kreeg om net op tijd te verdwijnen. Drie renners reden op kop en hadden een "gat" geslagen van zo'n 4 minuten. Die drie waren net te snel voor een foto.  Nummer één en twee heb ik gemist en nummer drie valt bijna van de foto af...niet voor publicatie dus.  Maar even later komt het peleton eraan. koers2koers3

Hierin herkennen jullie misschien je grote idool.  Als die tenminste nog niet van zijn voetstuk is gevallen.  Wat zeker is, is dat de Belgische leider in een oranje truitje rijdt.  Blijkbaar zijn er nog heel wat renners, waarvan de sponsor ook voor oranje is gegaan...wat op zijn minst voor enige verwarring zorgt.  Na het voorbij-zoeven van dat sportieve volkje, passeren de volgwagens.  Er zijn er heel wat met een Belgische nummerplaat en ze zijn allemaal voorzien van reservefietsen, véél reservefietsen.  Er rijdt hier voor een fortuin aan titanium voorbij.koers4

Er zit nog geld, veel geld in het wielerwereldje, dat is zeker.  Zaterdag komen ze aan in Bessège en de resultaten zullen zeker ook in de Belgische kranten staan.

Filed under: Public Comments Off
29Jan/13Off

Fioul

Nu de Mas Amiel officieel te koop staat en deze mooie gîte dus niet meer bij ons te huur staat, krijgen we nog meer kopzorgen dan ervoor. Om het huis voor de potentiële kopers aantrekkelijk te maken, heb ik de verwarming op "10" gezet.  Lekker gezellig, dacht ik, maar wanneer ik er zondag even langs ging, leek het er wel op een ijskelder.  Een paar flinke schoppen tegen de ketel (dat hielp vroeger bij ons, zei Daniel) hebben niet het verhoopte resultaat. Er gebeurt niks.  De pijl van het mazout-niveau wijst nog halfvol... Wat kan een mens dan anders doen dan er een vakman bijhalen. Gelukkig komt de depannage-dienst snel in deze koude wintertijden.  De behulpzame man is de wanhoop nabij, wanneer hij na anderhalfuur sleutelen en puzzelen in de vrieskou nog steeds het ding niet aan de praat heeft gekregen.  Elk onderdeeltje is inmiddels al eens open en toe geweest, proper opgekuist of vervangen en nog steeds blijft de toestand onveranderd.  De jongen wordt zo stilaan wanhopig. Misschien moeten we toch eens even wat fioul laten komen want mogelijk is de ketel leeg?  Ja zeg, dat had ik ook al kunnen verzinnen!   Waarom was dat niet als eerste nagekeken? Wel, de kapotte meter heeft ons op een dwaalspoor gezet.  Al snel wordt er 500 liter geleverd en ja hoor....ça marche! Nu maar hopen dat de kopers niet op zich laten wachten tot de ketel wéér leeg is....

Op weg naar Barjac had ik die ochtend twee autowrakken in de berm zien liggen.  Daar ben ik intussen aan gewend.  De jonge snaken , zonder werk en met véél te véél adrenaline en testosteron in hun lijf, gieren hier door de bochten, zonder enige vorm van respect  voor zichzelf, laat staan voor de andere weggebruikers.  Als er mij weer eens eentje gierend passeert in een gevaarlijke bocht, zie ik hem in gedachten, een kilometer verder,  al tegen een boom plakken.  Een akelige gedachte die spijtig genoeg soms de waarheid wordt.  "Le deux cents cinq- un sacré numero" borrelt dan vaak op in mijn geheugen vol gaten.  Toen die autootjes, jààààren geleden op de markt kwamen( de peugeootjes moesten de renault 5 even doen vergeten, die toen razend populair was) was dat hun reclame slogan.  Ik heb hem altijd goed gevonden maar nu mogen die karretjes toch stilaan van de weg gehaald worden....Bovendien kan je er zeker van zijn dat de chauffeur geen watje is, als er ook nog een "A" op de achterruit kleeft. Die "A" staat voor apprenti, oftewel leerling.  Toch kan je ze niet vergelijken met onze "L".  In Frankrijk werk je met punten.  Je krijgt tien punten bij het begin van je wegcarrière en bij elke overtreding, geef je er een paar af. Als je dan weer op nul zit , moet je opnieuw examen doen en een tijdje met een "A" rijden. Het mag wel duidelijk zijn dat voor diegenen, die zo al enkele malen door hun puntenvoorraad zijn gegaan, de "A" van nul en generlei waarde is en je dus beter ver uit hun buurt blijft....

Nu donderdag passeert de crème de la crème van het wielervolkje hier voor de deur.  L'étoile de Bessège is de eerste grote koers van het jaar met renners uit binnen- en buitenland.  Ik zal zeker kijken en proberen een paar mooie kiekjes te maken voor een volgend blogje...

Filed under: Public Comments Off